Dahil tengga’t tambay na naman sa bahay, kelangan ko na namang magbanat ng buto at gumawa ng kapakipakinabang sa buhay. Una, binalak naming magbisnes-bisnes ni Bey pero ang galeng galeng lang at hanggang salita lang na naman kami. So, paso, dahil tinutulak na rin naman ng panahon, balik banda nalang ulit. :)

Nakakamis kaya..

Menor menor de edad pa kami no’n pero nagagawan ko na ng paraang makalabas ng gabi at hindi mahuli. Yehehes, dahil sa kerpyu hindi lang sa bahay kundi sa lansangan. Suportado naman ako ni mama dati pa e, kasi kilala niya mga kabanda ko, persnali. Si kuya, mismong kapatid ko.

Madalas pa nga, si mama mismo nagbibigay tulong pinansyal sa amin, lalo’t kapag may kotang pera, sa mga batel batel-op-da-bands na ‘yan. Minsan nga gusto ko siyang isama, kaso hindi pwede. Alamniyoyon~

Ang magandang balita, hindi lang nabuhay ULIT sa mga dugo namin, binubuhay ULIT nila dito sa lugar namin. Hooray para sa mga bagong bukas na bahay-tugtugan dito sa Caloocan! :))